Seni Benim Dualarım Korur!

[Bekir Urfalı]

Seni Benim Dualarım Korur!

Ben galiba gidiyorum sevgili, içimde bir garip hüzün var.
Sanki ne yapsam olmuyor gibi hissediyorum.
Seni severken, üstelik senin de sevdiğine inanırken, nasıl beceremedik bu işi bilemiyorum ama sanırım ben gidiyorum.

Ellerimin sana dokunmadığı bir dünyada yaşamaktan, yalnız sesini duyarak kısıtlı vakitlerde mutlu olmaya çalışmaktan, bedenini ve aklını yanımda hissedememekten yorgun düştüm.
Kurduğum bütün hayaller boşuna, hiçbirini gerçekleştiremiyorum, etrafı sularla çevrili yalnız bir ada gibiyim.
Arada bir konan kuşlar da olmazsa, içimde yaşayan bir nefes kalmayacak.
Sabretmeyi öğrenmiştim ama bu kadarı beni bile aşıyor.
Taş olsa çatlardı diyorum.
Zor demek ki aşkı gerçekten yaşatmak, ben beceremediysem özür diliyorum.
Biliyorum, sevgi anlamaktır ancak sürekli anlayan taraf ben olacaksam, o zaman aşk da sadece bana ait olmaz mı?
Bu durumda aşkımı da cebime koyup gitmek gerekiyor, sanırım vakti geldi, gidiyorum.
İçimde hiçbir kırgınlık taşımadan, sadece iki kocaman insanın beceriksizliğine kızarak, şu minnacık yüreklerimizi bir arada tutamayışımıza içlenerek zaman zaman, inatçılığımızın sonunda ikimizi de köprüden düşüreceğini söyleyerek üstelik yoksunluğumu hissetmediğini anladığım için, gitmeye hazırlanıyorum.
Rüzgârda çarpan kapılar gibi, sürekli kendime çarparak yaşamaktan sıkıldım.
Madem bunca yalnızlığa asılı kalıyorum, o zaman senin yaşamında bir yer işgal etmenin de anlamı yok diyorum.
Zaten bensizliğe talimli hayatında eksilen ne olabilir ki?
Günde bire düşmüş telefon sohbetlerimize bakınca, arkadaşlarımla seninle konuştuğumdan daha fazla diyalog kuruduğumu görüyorum.
Nasılsa merak etmezsin, gidişim sende neyi değiştirir ki, kadınca birkaç tavırdan başka?
Bugün alış verişe çıktım.
Sana da güzel bir tişört aldım.
Sonra neden aldığımı sordum kendime, cevabını bulamadım.
İnsan, sevdiği kişi için bir şeyler yaptıkça mutlanıyor, işe yarar mı hissediyor acaba?
Yüreğim öyle yorgun ki tahmin edemezsin.
Senden önce de birikmiş vurgunlarım var zaten benim.
Daha onları yeni temizlemişken, bir başka acıya tahammül etmemek için gideyim diyorum.
Bana da alıştırdın ya sensizliği, ayrılığı da yadırgamıyorum demek ki!
Ben galiba gidiyorum sevgili!
İçimde bitirilmemiş düşlerim, cebimde seninle kurulmuş hayallerim, bir türlü anlatamadığım sevgim, beceriksizliğim ve her yanında ismin yazan kalbimi elime aldım, gitmeye hazırlanıyorum. Arkamızdan kimsenin söyleyecek sözü yok.
Dedikodumuzu da yapamayacaklar.
Kim ne biliyor ki?
Benim anlattıklarımdan başka, senin dünyanda beni tanıyan bile yok.
Yani, bu ayrılık seni vurmayacak.
İçimde biraz burukluk olsa da, nefes aldığım sürece seni aklımın, kalbimin bir yerinde tutacağımı biliyorsun.
Nerede ve kiminle olursan ol, hangi derdin içine girmiş olsan da, merak etme seni dualarım koruyacak.
Bundan eminim çünkü seven bir kalbin ettiği güzel dualar, bu koca evrende kabul göreceği yere ulaşacaktır.
Artık vakit geldi ve ben galiba gidiyorum sevgili, ama sen dur dersen….

Yazarına teşekkürler.

[sahra]

emeğinize sağlık teşekkürler...