Takvasız Kurân Okuyanın Akıbeti

[sahra]

Takvasız Kurân Okuyanın Akıbeti

Bir gece Emiru’l-Muminin İmam Ali (a.s) Küfe mescidinden kendi evine doğru gidiyordu. İmam’ın (a.s) yakın ashabından olan Kumeyl b. Ziyad da İmam’la birlikte idi. Yolları üzerinde olan bir evin kenarından geçerken ev sahibinin yüksek ve güzel bir sesle şu ayeti okuduğunu gördüler: “Yoksa geceleyin secde ederek ve kıyamda durarak ibadet eden, ahiretten çekinen ve Rabbinin rahmetini dileyen kimse (o inkârcı gibi) midir? (Resulüm) De ki: Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Doğrusu ancak akıl sahipleri bunları hakkıyla düşünür?”1
Kumeyl bu adamın Kurân okumasından çok hoşlandı ve kalbinde ona aferin dedi. İmam Ali (a.s) Kumeyl’in bu durumunu fark edince şöyle buyurdu:
“Ey Kumeyl! Onun güzel sesle Kurân okuması seni aldatmasın. Çünkü o cehennem ehlidir. (Nice Kurân okuyanlar vardır ki Kurân onlara lanet etmektedir.) Yakın bir zamanda söylediğim şey senin için aşikâr olacaktır.”
Kumeyl İmam’ın (a.s) bu sözüne donup kaldı. Çünkü İmam (a.s) onun fikir ve düşüncesini okumuş ve söz konusu şahısın o manevi haliyle cehennem ehlinden olduğunu buyurmuştu.
Bir müddet geçtikten sonra Havariç olayı ortaya çıktı. Bunlar, Müslümanları küfürle suçladılar, haksız yere onları öldürdüler ve İmam Ali’nin (a.s) karşısında durarak O’nunla savaştılar. İmam Ali de (a.s), Hafız’ul-Kurân olmalarına rağmen onlarla savaştı. Savaş sona erdikten sonra o azgınların başları yere serilmişti. Müminlerin Emiri İmam Ali (a.s) Kumeyl’e dönerek, kılıcının kanı kurumamışken o başlardan birine işaret etti ve şöyle buyurdu:
“Ey Kumeyl! Bu baş, o gece Kurân okuyan kimsenin başıdır; sen o gece onun hakkındaki sözüme şaşırmıştın!”